De Sint en de Unicapop

Naar aanleiding van het eindejaarsproject van de musea Kortrijk & Bubox 'Mag het wat meer zijn? ' dat liep van 8 december tot 8 januari 2017-18 zag ik enkele van de Unicapoppen in de kamer POP op de Veemarkt. En toen pas 'viel mijn frank': als kind van 7 jaar had ik ook twee Unicapoppen gekregen van de Sint. Dat moet dus ergens in 1962-63 geweest zijn. Waar mijn mama die poppen gekocht heeft, is mij een raadsel. Wij woonden in Bissegem en als kind had ik nog geen benul van de winkels in Kortrijk waar mijn mama met de bus naartoe moest. Een auto kwam er in onze familie met vier kinderen maar later. Mijn zus - die 11 jaar ouder was dan ik - volgde toen les in de afdeling snit en naad van de Zusters Paulinen (Ten Broele-instituut). Ze kon heel goed naaien, ze maakte jurken, rokken, bloezen, broeken en zelfs jassen. Zo maakte ze ook mijn jurk en jasje voor de Eerste Communie. Door de Unicapop te zien werd ik terug gekatapulteerd mijn 7-jarige ik en de komst van de Sint. Ik stond op en op de livingtafel stond een mooi popje (zwart kort kopje haar) met een supermooi jurkje en een capejasje waarvan de kap met nepbont was afgeboord. Uren heb ik met dat popje (Mieke was haar naam) gespeeld. Het jaar nadien kreeg ik zo'n hele grote Unicapop, met blonde lange krullen. Ze was te groot om er fijn mee te spelen en ze voelde ook te hard aan. Ik begreep maar niet hoe het kwam dat de Sint kleertjes voor die poppen had gemaakt met stofjes van kledij die mijn zus droeg! Ze gebruikten de restjes om 's avonds als de 'kleine' in bed zat te naaien aan de Sintuitrusting. Ik zie de motieven nog voor me: een grijsgeruit kleedje met rode strikjes en een wit bloesje met blauwe bollen en bijpassend blauw rokje. Heerlijk jeugdsentiment!